IMG_2168

Vlak voor de operatie

Hoi lieve lezers,

De operatie was voor mij de volgende stap. Na een kennismaking met de chirurg werd ik op de wachtlijst geplaatst.
Ik kreeg een datum doorgebeld 07-12-13 zou ik worden opgenomen om vervolgens 12-12-13 onder het mes te gaan. Mijn schildklier zou volledig worden verwijderd. Mijn moeder vond het maar eng, ik zou onder algehele narcose moeten. Voor het zover was moest ik de combinatie van strumazol en tavegil blijven slikken. Om mijn schildklier, die veel te hard werkte, wat stabieler te krijgen. Ik was nu al bijna een jaar aan de medicatie. Hierdoor was ik flink wat aangekomen. Maar het was pas toen ik bij de anesthesist kwam en ik het cijfertje op de weegschaal zag staan dat ik echt schrok. 62,5 kilo! Hadden jullie het onthouden ik woog 48 dus reken maar uit dat is 14,5 kilo meer! Ik voelde me daar verschrikkelijk bij! Niet zo zeer het gewicht op zich maar wat al die medicatie met je lichaam kan doen. Dit was het aller zwaarst dat ik ooit had gewogen dus voor mij ging ik van het ene uiterste naar het andere in een jaar tijd!

07-12-13 kwam en ik pakte mijn spullen voor een week. Kleren, toiletspullen, boeken en wat handwerkjes. Ik zou een kleine week binnen moeten zitten ik mocht niet weg. Een weekje dacht ik en niet eens een volle dat vliegt zo voorbij!
Ik melde me bij de balie op de afdeling interne geneeskunde. Ik werd naar een kamer toe gebracht hier kon ik mijn spullen neerzetten en wachten op de arts ik moest ze wel eerst vertellen waarvoor ik kwam want dat was bij de verpleegsters niet bekend. Ik moest er om 10.00 uur ‘s ochtends zijn. Na verschillende keren vragen kwam er om 16.00 uur een andere verpleegster die dan vast mijn bloeddruk kwam meten. Maar een arts was nog steeds nergens te bekennen. Toen ze langskwamen met het avondeten werd er aan de meneer met wie ik op een kamer lag gevraagd wat hij wilde, ik werd overgeslagen. Mijn vriend, die de hele week had vrij genomen om mij te kunnen steunen, was geen moment van mijn zijde geweken en we zaten nu maar een puzzel te maken. Toen het bord van deze meneer werd opgehaald ben ik toch maar gaan vragen of ik geen eten kreeg. Haar reactie was:’ Jullie zaten daar zo lekker te puzzelen ik dacht dat jullie op bezoek waren.’ Want ik breng mijn vrije tijd het liefst opgesloten door in het ziekenhuis. Ik heb het maar niet gezegd. Maar het warme eten was op dus ik kon nog wel een boterham krijgen. Een vriendin van mij die benieuwd was hoe alles was gegaan de eerste dag vond het belachelijk toen ik dat aan haar vertelde. Zij had zelf pizza gemaakt die avond en had nog over! Ze is toen op de fiets gestapt en heeft die naar me toe gebracht. Dit was de eerste dag in het ziekenhuis. Geen enkele arts was bij me geweest dus het was in mijn ogen een dag verspilt. Die nacht werd ik wakker gemaakt door een arts die wilde weten waarom ik er was. Opnieuw mijn verhaal gedaan. Zij wist er ook niks vanaf maar ze zou navraag doen. In de loop van de dag erna kwam er een arts die besloot dan maar weer mijn bloeddruk te meten en bloed af te nemen. Mij was verteld dat ik jodium toegediend zou krijgen om mijn schildklier voor de operatie in balans te krijgen. Dit was de reden waarom ik van te voren werd opgenomen. Dit had ik alleen nog steeds niet gekregen. De dagen verliepen zo traag dat het voelde alsof ik er wel een maand was. Mijn vriend was elke dag vanaf ‘s ochtends tot ‘s avonds bij me! Ook mijn moeder, vader, zus, schoonouders en vrienden zijn allemaal langs gekomen. Zonder de mensen om mij heen had ik het niet aangekund. Het is zo ontzettend eenzaam. Vanaf dag 3 kreeg ik de jodium en werd er ook elke dag bloed geprikt en bloeddruk gemeten. Helaas ben ik ook 3 keer van kamer gewisseld omdat er andere patiënten waren die op mijn plek moesten liggen. 12-12-13 ik werd nuchter gehouden. Ze konden me niet vertellen hoe laat ik geopereerd zou worden het zou in het begin van de middag zijn. Toen werd ik om 11.00 uur ineens gehaald. Mijn vriend was er nog maar net en ik werd al meegenomen naar een andere afdeling. Hij mocht meelopen tot de klapdeuren. Ik had al een verdovend middel gekregen waardoor ik langzaam wegzakte. Ik werd wakker omdat mijn moeder naast mijn bed zat. Ik was nog niet geopereerd hoor maar ze had gezegd bij de balie dat ze haar jongste dochter nog niet had gezien voor de operatie dus toen mocht ze even bij me zijn. Ik kreeg weer een verdovend middel. Ik werd naar de operatiekamer gebracht, op de tafel gelegd en toen kreeg ik een kapje over mijn gezicht.

Liefs Lo.

Na de operatie

Na de operatie